وَ قَالَ علیه السلام فِی ذِكْرِ خَبَّابِ بْنِ الْأَرَتِّ یَرْحَمُ اللَّهُ خَبَّابَ بْنَ الْأَرَتِّ فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً وَ هَاجَرَ طَائِعاً (وَ قَنِعَ بِالْكَفَافِ وَ رَضِیَ عَنِ اللَّهِ) وَ عَاشَ مُجَاهِداً طُوبَى لِمَنْ ذَكَرَ الْمَعَادَ وَ عَمِلَ لِلْحِسَابِ وَ قَنِعَ بِالْكَفَافِ وَ رَضِیَ عَنِ اللَّهِ
41- امام علیه السّلام در باره (نیك بختى و اوصاف پسندیده) خبّاب ابن ارتّ (كه یكى از نیكان اصحاب رسول خدا – صلّى اللّه علیه و آله – و از دانشمندان اوّلین مهاجرین بوده و در جنگ بدر و جنگهاى بعد از آن رسول اكرم را همراهى نموده و در كوفه در سنّ هفتاد و سه سالگى در سال سى و هفت یا سى و نه هجرى پس از آنكه در جنگ صفّین و نهروان همراه امیر المؤمنین – علیه السّلام – بوده دار دنیا را بدرود گفته امام – علیه السّلام – بر او نماز خوانده در بیرون كوفه دفن شد و او اوّل كسى است كه در بیرون كوفه دفن گشته و پیش از آن مردم مردگانش را در خانه ها یا جلو خانه هاشان دفن مى نمودند، خلاصه حضرت در حقّ او فرموده است: 1- خدا خبّاب ابن ارتّ را بیامرزد كه از روى رغبت اسلام آورد (نه به اكراه و اجبار) و از وطن هجرت نمود (و نزد رسول خدا – صلّى اللّه علیه و آله – آمد) براى فرمانبرى، و قناعت كرد (از كالاى دنیا) به اندازه كفایت، و از خدا (به داده او از خوشى و سختى و بیمارى و تندرستى) راضى و خوشنود بود، و در زندگانى (همه عمر در راه خدا) جهاد كننده بود (پس از آن او را ستوده و مى فرماید:) 2- خوشا به حال كسی كه به یاد معاد و بازگشت باشد، و براى حساب و وارسى (در آن روز) كار كند، و به اندازه روزى خود قناعت نماید، و از (داده) خدا راضى و خوشنود باشد.